KALBİMİN SESİ

Bazen hayat o kadar hızlı akar ki insan kendi iç sesini duyamaz olur. Kalabalıkların içinde yürürken bile yalnız hissedebilir, ne istediğini bile unutur. Oysa insanı en iyi tanıyan yine kendisidir; yeter ki durup dinlemeyi bilsin.

Son zamanlarda ben de böyle bir dönemin içindeydim. Ne yaparsam yapayım içimde bir boşluk vardı. Sanki her şey doğruymuş gibi görünüyordu ama bir şey eksikti. Bir gün sessiz bir akşamda pencerenin kenarına oturup uzun uzun dışarıyı izledim. İşte o an fark ettim ki, uzun zamandır kendimi dinlemiyordum. O sessizlikte ilk kez içinde kalbimin sesini duydum. Ne yüksek ne de karmaşıktı; sadece dürüsttü. Bana neyi özlediğimi, neyi bırakmam gerektiğini fısıldıyordu.

O günden sonra hayatım değişmedi belki ama ben değiştim. Daha sakin, daha farkında bir insan oldum. Artık karar verirken sadece aklıma değil, içimdeki sese de kulak veriyorum. Çünkü bazen en doğru yol, kalbin gösterdiği yoldur.

Ve öğrendim ki insan, en çok kendi kalbinin sesini duyabildiği zaman gerçekten özgürdür.